Tel: +31648212039 - Mail: studiomrsj@mrs-jacqueline.nl      nl nl |en gb

 
Mijn terugkijk op het jaar 2021 & Voornemens.

Traditie, wederom ga ik hier als altijd (sinds ik met deze pagina begon op 1 januari 2007 destijds) terug kijken naar het afgelopen jaar en vooruit in dit jaar. Het 17e jaar van mijn studio, startend, zet ik natuurlijk ook deze traditie voort.

Het jaar 2021 startte in een lockdown die, de 14e van december ervoor, al in was gegaan. Nog steeds vanwege de Covid perikelen. Dus met gemengde gevoelens had ik mijn voornemens pagina geplaatst in de nacht van 31 op 01. De eerste startte ik online op een zelfde manier, wat gevoel betreft.
Hoe dubbel kon het zijn, De start van mijn 16e jaar, jij die op de chat binnenviel en mij geluk wenste en je tegelijkertijd enorm zorgen om mij maakte. En ik die het heerlijk vond even, met je contact te hebben in een wederom onzekere start, die net was begonnen.

Later die maand (wederom een verlenging naar februari) wees jij (je weet wie jij bent) mij, op een nieuwsbericht over boodschappen die door een ander waren gedaan, om iemand te helpen. Uiteindelijk kwam het geheel bij mijn boekhouder terecht die niet anders kon constateren dan dat we een probleem hadden. Giften blijken bij de regelingen geen giften maar inkomen en dus……….. Moest ik op mijn website zetten dat jij mij geen giften mag doen toekomen, zoals je dat tot aan dan toe gedaan had via giro.
En weer gebeurde hetzelfde als een jaar ervoor, jij geeft om mij en ik kon niet anders dan je proberen te steunen in je verdriet mij op die manier, niet meer te kunnen helpen.

Omdat mogen werken in mijn studio geen optie was, moest ik toch iets, dus gaf mij op als prikker bij een huisartspraktijk. Hiermee had ik meerdere dingen “ingekaderd” waarbij zowel de arts, de patiënten daar en ik geholpen waren. Toen alles zo goed als “in kannen” was en we eigenlijk startklaar stonden, werd alles uitgesteld, en het lopende ingezette traject weer omgegooid en doorgeschoven. De avondklok die inging, de van 2 naar 1 persoon mogen ontvangen en het niet beginnen met prikken was wat wel gelijktijdig samen viel. Tjonge, waarom had ik het hier toch weer zo moeilijk mee.

 

In maart vanaf de 3e mochten de contactberoepen weer openen, denk aan kapper o.a. (dit contact beroep was nog niet aan de beurt, ik val per slot ook nog onder een andere categorie die nog on hold stond).
Hoe leuk, vertrouwen en eer als iemand dan zegt niet naar de kapper te willen gaan, omdat het toch nog een groot risico is en hij dat liever niet wil nemen nog.
En mij de uitnodiging geeft om dat eens te proberen.
Het is niet mijn vakgebied, ik heb het nooit eerder gedaan, ook geen opleiding voor gehad en geen enkele attributen voor.
Sinds jaar en dag ontvang ik weliswaar af en toe een mail met een spannend fantasieverhaal en een gedwongen scheersessie vraag. Maar als ik de voorwaarden uitzet dan eindigt het altijd in een stille aftocht want tja…

Maar bij deze uitnodiging heeft het niets te maken met een sessie, alleen alles met een persoon die me een hart onder de riem wil geven dus een gezellige kop koffie stond snel gepland en een kappersknipset als cadeau. In stukjes, met pauzes om hem tussendoor te laten kijken in een spiegel, om aan te geven of er meer moest of niet, vulde uiteindelijk een gezellig deel van de middag.
Toen ik klaar was, best trots omdat het eigenlijk gewoon heel goed gelukt was en hij een behoorlijk “dik hoofdtapijt” lichter was waren we beiden blij met het uiteindelijke resultaat.
En eigenlijk vond ik het best leuk om eens te hebben kunnen doen ook.

Al die tijd dat ik verplicht gesloten was gaf niet alleen heel veel verwarring en was zwaar (ook nu weer op heel andere emotiegebieden en gevoelens dan ik eerder had door gemoeten), het gaf wederom gelegenheid voor anders.

Een van de dingen die mij verbaasde was dat jij (in meervoud vorm) vond dat ik zakelijker mag zijn, dat ik al jaren veel te veel geef en mijzelf steeds op een zogenoemde 2e plek zet. Dus werd het tijd te luisteren naar jouw (ook hier weer in meervoudsvorm) en besloot mijn bedragen andersom te doen. Niet ik betaal de 21% vanuit mijn bedrag maar jij betaald die extra. Ik hou daardoor wel gewoon mijn gevraagde sessiebedrag hetzelfde, want jij weet dat ik dat waard ben.
En het duurde niet heel lang voordat de positieve reacties kwamen.

 

Daarnaast was er de gelegenheid (misschien redt het mijn agenda uren nog wat uiteindelijk, bedacht ik mij), om weer een hele nieuwe website te gaan starten.
Voor een compleet andere doelgroep dit keer. Iets wat al sinds lange tijd in mijn hoofd ronddwaalde als plan maar eigenlijk nooit meer dan dat, werd nu dan ook echt. Ik zou aan mijn derde website gaan beginnen.
Een echt compleet anders op alle fronten, het idee had ik, nu kwam de uitdaging hoe dat om te zetten in een werkbaar, tastbaar iets. Door hoe de rest van het jaar en mijn hoofd is geweest, heb ik deze (nog) niet af kunnen maken en dus nog niet online kunnen doen.

 

De lockdown bleek eindelijk zijn einde te vinden en na bijna 6 lange maanden ging de studio weer open per de eerste juni.
Eindelijk tijd de cadeaubonnen al zo lang bewaard voor dit moment, te gaan gebruiken. En maakte voor de week ervoor een afspraak bij de kapper. Ruim 3 uur later stapte ik naar buiten met een compleet nieuwe look voor een compleet nieuwe periode.

Juni startte prima op, al had ik nog vele onzekerheden en mijn eigen twijfelmomenten te gaan.
Jij bent mij niet vergeten, bleek al heel snel de uitkomst te zijn.
Heerlijk om je nu eindelijk weer te kunnen en mogen ontvangen. Begrijpend maar moeilijk is dat nog niet een ieder durft, nog best spannend (per slot is de covid niet weg) om nu al af te spreken. Het zal dan nog wel even duren voordat ik ook jou weer in mijn veilige studio binnen mag laten. Ik snap dat, ik mis je en kan alleen maar hopen dat ik je niet nog heel lang hoef te missen.

Jij bepaald het tempo van je durven.

 

Nog meer momenten met mooie dingen soms onverwacht, soms absoluut naar toe gewerkt. In elk geval ook een heel welkome afwisseling.

Zo heb ik een once in a lifetime mogelijkheid gekregen om een fotoshoot te kunnen doen in het buitenland. Alles viel op het juiste moment samen waardoor het kon.
Wat bleek op een fantastisch mooie locatie plaats te gaan vinden. Waarmee het mijn allereerste ervaring op een zogeheten Urbex plek werd.
En als ik het mag zeggen, zelf vind ik het mijn beste “modellen” moment ever.
Mede dankzij de fotograaf (die de locatie had gevonden en mij op de gevoelige plaat heeft vastgelegd). Voor mij nog een behoorlijke klus, met vele uren wikken en wegen welke foto’s waar te willen gebruiken. En de keuze groot formaten van te vragen, voor een latere gebruiksgelegenheid. Op een aantal van deze foto’s is mijn s. dame ook het “slachtoffermodel” wat het een extra speciaal moment maakte daardoor.

Inmiddels heb je al volop kunnen genieten van de daar gemaakte foto's, hier op de site.

Bij de één jaar viering van de collaring van mijn man s. wel een fysieke collar mogen omdoen.
Wat maakte dat het van een “zeker niet iets zichtbaars” uitspraak, naar een “u bent voor mij nu een zo belangrijk iemand in mijn leven dat ik het toch WEL wil” is gegaan daarmee. Ik voel me vereerd en natuurlijk ook het gewicht wat daarmee op mijn schouders komt te liggen, maar zal hier zo goed als ik kan mee omgaan en zorg voor dragen.
Deze zelfde hr. zal overigens ook nooit meer zonder zijn schoenen blinkend te hebben gepoetst voor mij verschijnen. Ook dat bood hij zelf aan, wetende wat hij daarmee geeft.
Ik houd van dat soort, juist kleine specifieke dingen, die HET maken.
De rituelen wat net even DAT geeft zonder dat het iemand stoort/zichtbaar is voor de gewone wereld, maar die rode draad is die band tussen de s. en mij.

 

Moeilijk is dat ik dit jaar mensen verloren ben.

Zo besloot iemand te gaan emigreren, ik hoop dat de bewuste persoon daar zijn geluk zal vinden (misschien lees jij nu wel hier, over jou).
In het laatste mailcontact (de effectieve afstand tussenliggend eigenlijk een kleine kans en ik schreef met een humor ondertoon), ook een escort mogelijkheid te hebben. Gaandeweg ontving ik nog een mail van je, nee niet een vraag voor die escort, wel heel leuk dat je hoopt me toch ooit nog eens op te kunnen zoeken o.a. Don’t be a stranger.

Iemand die hier al 14 jaar kwam wilde mij aan de telefoon (voorkeur voor mailen) bedanken voor de tijd die er geweest was en laten weten niet meer te kunnen komen, omdat het bedrijf waar hij voor werkte heeft moeten stoppen.

Een paar mensen weet ik van dat ze nooit meer zullen komen, ontschoten door een overlijden. Ik ben in ieder geval blij als ik dat via wandelgangen meekrijgen mag of überhaupt te weten kom. Het maakt een afscheid iets gemakkelijker met minder vraagtekens die achterblijven, in elk geval anders te mogen ervaren. Het is nog steeds zo dat ik vaak niet eens iets hoor of op de hoogte kom van zo een feit.
Hoe wrang ook nog, niet Covid aandoening-gerelateerd dat deze perso(o)n(nen) zijn weggevallen. Ik zal het contact missen.

 

Weer met opkomende maatregelen voor de zoveelste keer te maken krijgen. Dat waar ik bang voor was geweest tot aan dan toe gebeurde, een soort van déjà vu leek het wel.

In november van het jaar ging ik in een verplichte partiële lockdown op een zaterdag avond de 13e om 18,00 uur (dus de avonden geen gelegenheid afspraken te hebben). De bedoeling (ik hoorde het ze nog zeggen op de persconferentie) was voor 3 weken. Ik geef toe, geen hogere wiskunde te hebben gestudeerd, wist ik al en zag om mij heen gebeuren, dat dat het niet ging worden en ik kreeg gelijk, helaas.

De ingelaste persconferentie de 26e november, werd de lockdown uitgebreid nog eerder dicht iedere middag, startende de 28e. Vlak voor de december maand, voor wederom een week of 3. In de tussenliggende tijd van partiële lock naar de avond lockdown van 17.00-05.00 had ik hele battles uit kunnen vechten met oeverloze discussies. Mensen die mij maar wat graag wilden vertellen hoe ik mijn zaak moet draaien en waar ik misschien, iets, enigszins anders, ergens in moest gaan staan. Goedbedoeld natuurlijk. Maar voor mij hetzelfde als ik jouw slet zou noemen wetende dat jij dat niet wil, maar dan zeg “ja maar als je er anders tegenaan kijkt is het niet zo erg, nood breekt wet toch"?

Na de persconferentie die 26e kwam dan ook mijn dip, een moedeloos, hopeloos, leeg gevoel. Een soort van ongekende frustratie op een moment dat je alleen bent en geen enkele opvang hebt. En in de talkshows hoor je dan de uitzichtloosheid en de gesprekken dat er (weer) geen enkele horizon is neergezet om je aan vast te kunnen houden.

Tegelijkertijd gaf deze uitkomst dus ook de nodige nieuwe problemen.

Heeft het zin om een kerstactie te bedenken? Sinds jaar en dag is het dat de Sint de avond vertrekt en ik die ochtend opvolgend, mijn kerstpagina met speciale actie online zet.
Nu is de volgende geplande persconferentiedatum de 14e .
Heeft het zin om voorbereidingen te treffen de december maand extra speciaal te maken?
Heb ik überhaupt een inkomen in december? Of eindigt mijn studio hier nu? De agenda-uren quota die je als zzp-er behoort te halen in een boekjaar, daarvan wist ik nu 1000% zeker dat ik die echt niet meer ging halen. Dat op zichzelf alleen al, maakt dat ik wist met een schuld te beginnen in 2022 van op zijn minst een paar duizend euro.

En de “spreekwoordelijke inkt“ van het laatste nieuws neerschrijven op mijn website was nog niet droog, de 1e afspraken werden geannuleerd waaronder ook de Sint avond, helaas. Jij die in de avonden altijd boekt, doet dat omdat de overdag niet een mogelijkheid is, dus ik wist dat die afspraken weg zouden vallen ook. En nu met een nieuw opgedoken virusvariant (de Omikron) ben jij extra geschrokken en durft weer even niet meer. Ik snap dat, alleen die andere kant is er ook nog. Hoe dan ook uiteindelijk bleef er 1 fysieke afspraak in de agenda staan.

Gelukkig had ik met een soort van vooruitziende blik eerder, in november wel voor een kerstfoto gekozen. Hoewel, een symbolische “misschien tegen beter weten in” en aangeleverd. Mijzelf afvragende, of deze ook echt zou gaan verschijnen, of op het laatste moment toch een, niet, zou worden. Voor het nummer van de MassaD die de 10e van de december maand in de winkels ligt. Daarna, is pas de volgende persconferentie waarin de rest een soort van “duidelijk” zou moeten worden. Ik koos voor een foto waarin ik niet heel zichtbaar ben en met veel vonken. Het is precies hoe ik mij voel en de vonken geven in veelheid weer hoe mijn hoofd op het moment is en waar ik mee te maken heb. Kortom alles gaat continu alle kanten op en geen enkele vonk geeft vooraf aan waar die naartoe schiet. De meeste van de vonken raken geen grond.
Bovendien geeft de hoeveelheid vonken aan hoe vaak ik te maken heb met bedreigingen omdat deesofgeen het niet eens is met mijn regels dat ik niet wil meewerken aan toch een sessie onder een andere noemer.

Sinds jaar en dag ontvang ik van tijd tot tijd de nodige dreigberichten met teksten als ik kom je vermoorden, ik zoek je op , jij kankerhoer denkt makkelijk geld te verdienen, jij hebt geen gevoel, geldbelust zwijn en meer van dat soort. Toen ik lang geleden nog op de meldkamer werkzaam was raakte ik hier al een soort van “aan gewend”. Zeker in de uren waarin een dokter niet zomaar te zien was, wist menig persoon je compleet plat te schelden als jij zei dat er geen arts ging komen omdat het kon wachten. Nu, zie ik het geregeld op de tv in programma’s voorbij komen alsof een meteoriet net is ingeslagen en denk, “zo nieuw is dat niet hoor”. Maar normaal is het natuurlijk absoluut niet.
Ik doe mijn “best” ooit zover te komen dat het een soort van “hoort bij deze tijd zijnde” leest.

Ga dan weer verder met dat wat ik aan het doen was. Alleen op de een of andere manier zit ik nu in een moment van het slechter kunnen handelen of zo.

Alles zou nog veel heftiger gaan worden, dat gebeurde een paar luttele dagen later, plots.
Op de 14e van december werd in de, dan, persconferentie, de avondlockdown verlengt tot de 14e van januari het komende jaar. Ineens ging heel veel rondzingen met als gevolg een spoed ingelaste persconferentie 4 dagen erna, op een zaterdagavond. En alles ging op slot ingaande die nacht om 05.00 nog steeds tot dezelfde 14e januari. Had ik Déjà Vu al laten vallen? Was het niet in 2020 dat op 14 december ook alles dichtging.

Waarom geen idee, maar ik betrapte me erop dat ik het pas een paar dagen later voor elkaar kreeg om fysiek echt neer te schrijven op mijn website.

 

In de middag van de 22e heb ik een telefonische afspraak met mijn huisarts. En hoor ik mijzelf vertellen dat ik momenteel de hele dag door, schommel tussen angst om te verliezen, vechtende ben om paniekaanvallen niet toe te laten, in de goede momenten van mijn hoofd mijn mensen schrijf om te bedanken voor de gift en te antwoorden op hun steunberichtjes. Ik de hele dag heen en weer gegooid wordt tussen hoop en vrees. En aan mijzelf moet toegeven eigenlijk nooit eerder zo een puinhoop hoofd te hebben gehad als ik nu ervaar. Ze hoort me aan.
Verder hebben we het over de onmogelijkheid die door de regelgeving (nou daar kan ik al jaren ook over meepraten) van het kabinet gecreëerd wordt om te kunnen prikken, ook zij, met haar praktijk moet een verklaring omtrent gedrag kunnen overleggen (al zou je die aanvragen ben je weer een paar weken verder). Een prikcursus volgen en het feit van onmogelijkheid om de vaccin vloeistoffen koel te kunnen houden en het transport ervan.
Aan het einde van ons gesprek blijven er twee dingen bij me hangen. Ze spreekt met mij af om mij na de 14e van januari weer te bellen om te peilen hoe het dan met mij gaat. En ze bevestigt mijn vermoeden dat we de 14e helemaal niet uit de lockdown zullen gaan met het laatste wat zij aan inputnieuws heeft. Ik wens haar een fijne vakantieweek toe, die ze echt verdiend heeft.

De 28e (wat niet in mijn planning stond maar me toch gebeurde) zat ik huilend met mijn boekhouder aan de telefoon (haar eerste dag terug van een verdiende vakantieweek). De avond ervoor was al moeilijk geweest met programma’s op de tv. Dus het uitgelezen moment om je dan even te verliezen, zal ik maar zeggen. Toen zij mij nog steeds niet beter nieuws kon geven dan dat wat voor haar vakantie al bekend was. Dat de tozo niet heropgestart gaat worden en daarmee dus ook niet terugkomt als ondersteuningsmogelijkheid.

Wat ik in elk geval wel heb doorgemaakt is veel psychologie bij en over mijzelf. Nu tijdens / na de (derde) lockdown periode(s), heb ik ongeveer wel alle emoties doorleeft die ik in mij heb, zelfs de gene die niet bij mij horen zijn gaandeweg voorbij gekomen. Misschien moet ik gewoon aan mijzelf toegeven dat ik al een paar jaar, nu, niets anders doe dan in rouw zijn. Volgens mij heb ik mijn partner nog nooit eerder zo veel gemist. De gene die een arm om je heen slaat, de gene die jou opvangt als je erdoorheen zit. De gene die dat gevecht van je overneemt en je bij je goede hersens houden kan, een houvast, een “het gaat goed komen, ik vang je op” woorden. Die andere helft die mij op mijn gemak stelt en laat ontspannen. En voor mij en mijn “behoeften” zorg dragen zou.

Het voorbije jaar had ik moeten vieren dat het mijn 16e jaar van de studio was. Had ik jouw daarmee moeten verrassen met leuke acties, hadden mijn tradities juist nog een ietsje meer verschil gemaakt, wel te hebben. Het werd het allemaal niet en nu start mijn 17e jaar in ……………..? Net als mijn 16e dat deed…………..

Daar waar ik gewend ben alleen te zijn, voor jouw te zorgen, jou op te vangen, jou nodig hebben te onderkennen en op te vangen. En je normaal gesproken met een heel fijn en voldaan gevoel uit mijn deur te laten, mooie en speciale herinneringen met je mee nemende. Om dan mijzelf te laten “neerdalen” en aan mijzelf toe te komen, kwam ik er deze derde periode achter dat ik zelf heel veel mis. Een goede vriendin van mij heeft daar een heel veelzeggend woord voor, wat zij mij leerde, namelijk huidhonger. De persoon die het opneemt voor mijn grenzen Ik heb nu pas ontdekt hoe dat is om niet te hebben.

 

Als afsluiting kan ik zeggen, nooit eerder deze pagina zo veel te hebben herschreven als deze keer.
En veel dingen heb ik niet eens beschreven. Omdat het simpelweg niet is gelukt, teveel ruimte extra inneemt, niet logisch beschreven kan worden omdat er geen duidelijk einde aanzit. Wat ik in elk geval hoop is dat het niet teveel over mij is gegaan, want jou jaar is absoluut ook niet meegevallen. Maar terugkijken op een jaar maakt nu eenmaal dat het even niet anders kon.

Als Domina zijnde kan ik dat alleen zijn, door mij nederig op te stellen naar wat jij nodig hebt, dat heb ik ook altijd zo gedaan en bij deze zal ik ook dit jaar dat naar mijn beste kunnen blijven doen. Ik wil geven, waar jij aan toe bent, wat jij nodig hebt en wat voor jou die ontspanning brengt.

 

En dan stap ik nu dit jaar binnen, met jou.

* Eerst natuurlijk even een hele grote DANK JE, omdat jij met mij de strijd weer hebt willen doorstaan.
* Van de frustratiemomenten dat je sessie onverwacht er weer uit moest, jij het nodig had maar niet kon laten invullen daardoor.
* jij even mij mijn verhaal liet doen, jij mij opzocht met 10 minuten in de gang, gewoon om mij even te zien en spreken.
* De bloemen die ik mocht ontvangen, de giften en zoveel meer.
* Speciaal aan jouw die geen moeite had met de regelgeving waar ik mij aan moest houden in de periodes dat ik wel open kon en ook die extra stap wilde zetten.
* Omdat je doorhad dat je mij daarmee ook opving, in het toch kunnen doordraaien met mooie sessies.
* Een sessie met een mondkapje en een heel andere binnenkomst dan je al jaren verwachten mocht, was veel ingewikkelder, door eerst de natte ruimte in te moeten. Ikzelf durf nog niet te geloven dat het eind vorig jaar voor het laatst is geweest. En hoop dat jij, je in dat geval ook dit jaar, niet uit het veld laat slaan, daardoor.

En dan is dit deel niet heel lang met tekst ingevuld, omdat op het moment van schrijven er geen horizon is om uit te kunnen zetten. Wat ik wel kan melden heb ik hier.

** De Abonnementsvorm die ik vorig jaar in het leven heb geroepen, is een succes gebleken en laat ik dan ook zeker blijven. Heel leuk om te zien dat het jou zoveel extra brengt in vele vormen. Dus ja ook hoop ik dat jij mij dit jaar weer verrast door het jezelf cadeau te geven.

** Wat weg is op basis van boeken is de opsluit mogelijkheid.
Ervaring leert dat jij daarvoor niet komt, het is misschien iets in je fantasie maar niet wat jij boekt. En mijn ervaring is dat een enkeling denkt daardoor gewoon goedkoop veel tijd te kunnen krijgen.
Dat het niet meer te boeken is maakt niet dat ik ermee gestopt ben. Zeker mijn eigen subs zullen hiermee te maken krijgen af en toe, gewoon omdat het kan, en ik beslisrecht heb bij en over hun.
En het zou zo maar kunnen dat ik het misschien ook eens een onderdeeltje laat zijn bij een sessie bij jouw (als ik toevallig weet dat het in je fantasie is of jij het toevallig in het verleden wel eens hebt uitgesproken als een nieuwsgierigheid naar).

** Mijn WEETJES pagina blijft natuurlijk de pagina waar jij altijd makkelijk het laatste nieuws, de nieuwste dingen, mededelingen enz. in de lopende balk kunt vinden. En vooralsnog laat ik de update sectie ook nog maar bestaan, dus kijk ook zeker daar even als je de lopende balk (lichtkrant) checkt.

** De chat dan.
Natuurlijk blijft die een onderdeel op mijn website. Al moet ik ook tot mijn schande hier neerschrijven, er niet heel actief op te zijn geweest, omdat mij dat gewoon even niet lukte met alles wat speelde. Toch hoop ik dat jij deze wel blijft checken en ik hoop je echt te kunnen verrassen met wel online getroffen worden. Voor nu een gemeende, “mijn intentie is er zeker, het moet mij alleen even lukken om wel weer te kunnen doen”.

Traditiegetrouw sta ik natuurlijk ook deze 1e januari online (een groot deel van deze dag) dus ik vind het heel leuk om jouw even te verwelkomen vandaag.

 

** Ook dit 17e jaar, hoop ik weer Stormachtige Momenten mee te maken, die jij en ik samen delen. Welke ons uniek maken in wat we samen beleven.

** Sluit ik af met te zeggen; veel plezier ook dit jaar met het rondneuzen, volgen van mij en lezen op mijn website.

Als ik je (nog) niet persoonlijk ken, je te mogen leren kennen en ontmoeten in de studio.

©Mrs. Jacqueline