Een onverwachte duik in het onbekende

Jaren geleden al was ik uitgenodigd door een heel dierbare goede vriend om eens naar deze specifieke locatie toe te komen. Gelukt was het nooit, tot ineens een gelegenheid zich voordeed.

De grote zomervakantie maakt dat ik soms wat langer gemist "moet worden" dan doorgaans, iets wat ik er - en herken van een ander en iets wat tegelijkertijd ook mijn hoofd weer volledig aanzet.
Tegelijk geeft ook juist een periode als dat, soms, mogelijkheden die in een normale situatie geen mogelijkheid bieden. En ja aan mij om dat alles samen te voegen en ermee aan de haal te gaan waar het kan.

Nu was zo een moment, vooraf had ik al wat info ingewonnen en dingen gehoord ook over de locatie. Heel fijn want ook ik kan onzekerheden hebben maar besef mij ook terdege hoe mijn verantwoordelijkheid ligt ten opzien van de ander die ik meeneem. Aan de andere kant had ik in verschillende etappen dingen aangedragen met betrekking tot de dag die komen zou. Niet al teveel want een verrassing moest het blijven. De dag zelf had ik nog een telefoontje gepleegd om de laatste info voor mijzelf veilig te willen stellen, helaas was dat me te laat gelukt om er iets mee te kunnen, dacht ik.

De dag van de onverwachte duik was aangebroken en net na 18,00 uur werd er vertrokken van mijn studio voor een rit van tenminste anderhalf uur naar het onbekende. Het onbekende voor de dame die bij mij hoort helemaal, voor mij was de enige zekerheid dat ik wist wat de eindbestemming zou zijn en dat ik daar minimaal een paar bekenden tegen zou komen. De rit was gezellig het verkeer zat mee en gelukkig ben ik niet de enige met vooroorlogs materiaal en belanden we over de landsgrenzen heen in het Bels. Dat gaf niets want ik zat prima, vermaakte mij best en zat per slot van rekening met gezellig gezelschap, oké iets meer zenuwachtig dan ik, dat wel.

Omdat ergens in België nou niet echt onze eindbestemming lag werd er opnieuw ingevoerd om via een alternatieve route als nog de eindbestemming te kunnen gaan halen. En dan ontstaat toch de gedachten dat soms dingen moeten gebeuren om een reden die je niet vooraf bedenken kunt. Rijdend op een weg bemerk ik voorbij te gaan aan een kunstobject wat mijn aandacht pakt in de snelheid van passeren. En dus geef ik niet veel later opdracht de weg terug te gaan omdat ik daar een foto van wil hebben. Niet alle apparatuur in de auto is gelukkig vooroorlogs, mijn dame heeft een mobiele telefoon van deze eeuw, en jawel daar zit een camera op, waarmee zij braaf mijn verzoek kan inwilligen.

Niet veel later draaien we een ietwat onverharde weg in en zijn op de eindbestemming aangekomen.
Eerst de "kat uit de boom kijken". Ook ik ben een mens, ook ik durf niet altijd alles en mijn draai vinden lukt nou eenmaal soms net even makkelijker dan een andere keer. Aardig personeel is het eerste wat mij opvalt, niet gemaakt vriendelijk maar oprecht vriendelijk worden we ontvangen bij de entree. Het is een mooi pand en ja biedt zeker mogelijkheden die niet alle dagen voorhanden zijn, wat het extra leuk maakt.

Na te hebben geacclimatiseerd, een paar koffie te hebben gedronken en te hebben mogen kijken (de allereerste keer) naar iets wat ik al heel lang zo graag wilde en hoopte, eens te kunnen en mogen zien, juist van deze mensen. Wilde ik ook graag iets gaan doen, per slot van had ik een enthousiast zenuwachtige stoere dame bij me waarmee ik niets verplicht ben te moeten doen maar mij wel die gelegenheid geeft.

Al eens eerder had ik haar kennis laten maken met Breathplay met behulp van water en Machteloosheid. Toen vocht ze, verzette zij zich en was duidelijk merkbaar dat er een krachtige strijd geleverd moest worden in vechten zowel voor haar als mij.

Nu was mijn inzet anders, de gelegenheid anders, alles als uitgangspunt anders. En besloot ik uiteindelijk haar een stapje verder mee te nemen zonder gebruik van extra materialen, maar haar alleen met mijzelf en door mij zelf mee te nemen op een reis in Breathplay en water.
De inzet waar ik voor ging was er niet één van strijd leveren naar, maar van overgave en onderdanigheid vinden en ontvangen.

Het "spel" heeft denk ik zeker een uur of twee mogen duren, waarbij ik meer dan eens alleen met haar was in een omgeving van volledige rust met de elementen die er gewoon al waren. En tussentijdse momenten waarbij vol verbazing op keurige afstand werd gadegeslagen welke heftigheid en diepgang plaats vond.

En heb ik de eer, haar mee te kunnen en te hebben mogen nemen, naar een wereld van overgave aan. In een onbekende duik van diepte en diepgang in vertrouwen en submissie, waarin zij mij haar overtuigde onderdanigheid gaf.

© Mrs. Jacqueline

Terug naar Buitenspel/Locatie