Het klaslokaal en het afspraakje met Juf.

Al een tijdje was het gaande, hij die van alles beloofde steeds spannende uitspraken deed. En uiteindelijk kwam er van dat alles of niets terecht, of hij maakte er een "uitdaging" van om het te blijven door - (ver)schuiven.
Al een aantal keren had ik mij uitgesproken over dat specifieke kwalijke gedrag. En hem duidelijk laten weten dat er vroeg of laat toch echt consequenties aan zitten als hij niet waar ging maken wat er bij regelmaat door hem geopperd werd.
In de eerste plaats omdat het zeker niet leuk is wanneer dingen beloofd worden zonder deze waar te maken, er een spelletje gespeeld wordt met gevoelens en Juf een heel goed geheugen heeft. Op de tweede plaatst omdat dit onwenselijk gedrag is en je op school nu eenmaal niet alleen lessen leert met betrekking tot rekenen, begrijpend lezen en sportactiviteiten. Zeker ook sociaal gedrag en vaardigheden hoe je om hoort te gaan met je klasgenoten en naar je Juf toe hoort te gedragen.

Nog vlak voor de daadwerkelijke afspraak in mijn kamer hielp ik hem herinneren aan het feit wat hem te wachten stond. Nog steeds weliswaar in een wat mindere mate maar toch had hij er nog luchtig op gereageerd.

De dag was lang geweest maar nu om acht uur in de avond had ik eindelijk tijd voor mijn nablijvende leerling om hem eens goed onder handen te kunnen nemen en een gedegen lesje disciplinaire maatregelen bij te brengen.

Dus toen hij zich melde in de gang niet ver van de deur van mijn kamer vandaan vertelde ik hem het lokaal te betreden, dan netjes een staande houding aan te nemen kijkend naar de schoolplaat die aan de muur hing. En daar te blijven staan en wachten totdat ik de kamer betreden zou en hem nieuwe instructies zou geven.

Aan zijn gezicht was te zien dat het spreekwoordelijke kwartje was gevallen en hij wist wat zou gaan komen. Met een ietwat geschrokken gezichtsuitdrukking en spontaan roze wangen van schaamte zag ik hem mijn kamer in vertrekken.

Voor mij een dubbel moment, natuurlijk wil je niet boos worden en tegelijkertijd weet je als Juf zijnde, dat er nu eenmaal van die momenten bij horen, waarop het zogenaamde "wie niet horen wil moet maar voelen" voorbij zal komen. Nu deze avond zou zo een moment worden.
Na een tijdje stapte ik mijn lokaal binnen met mijn schooltas in mijn ene hand en een glaasje water in de ander, dit zou hij nog nodig hebben. En ik zei hem een doosje aan te pakken wat gevuld was met allerlei kleuren krijtjes, dit mocht hij vast openmaken.
Het eerste wat ik hem hoorde zeggen was een uitspraak van herkenning over het tafereel wat op de schoolplaat afgebeeld staat. Blijkbaar heeft hij in een aantal lessen dus toch op zitten letten en zonder dat hij het opmerkte ontstond een glimlach op mijn mond, dit was heel leuk te horen.

Nu mocht hij zich omdraaien en op zijn stoeltje gaan zitten terwijl ik mijn schooltas op mijn stoel neerzette. De tweede uitspraak die ik van hem hoorde was over mijn schooltas hoe mooi hij die vond en zijn angst over wat ik daarin en dus bij mij zou hebben. Tja, was er niet iets van een gewaarschuwde leerling telt voor twee. Op mijn gemak haalde ik de eerste liniaal te voorschijn die ik een tijdje geleden van hemzelf cadeau had gehad. Ik zag hem kijken. Toen ik niet veel later een tweede en grotere liniaal uit mijn tas tevoorschijn haalde zag ik zijn ogen groter worden. Ik vertelde, deze van een collega te hebben gehad, net als de schoolplaat waar hij zojuist nog voor had gestaan. Schuchter vroeg hij "is zij ook een Juf, Juf? Waarop ik bevestigend antwoordde met aanvullend dat zij dat is, maar voor kinderen met een jongere leeftijd dan hij is. Hij vond het spannend dat Juffen onderling met elkaar spreken maar tegelijk ook doodeng omdat die liniaal toch zichtbaar wel groot was en hoe zou die dan voelen ging in zijn hoofd rond.

Tja, hij was toch echt gewaarschuwd, meer dan eens zelfs.

Als derde kwam er een houten bat uit mijn tas vandaan, stijlvol om te zien, keurig in de lak en daardoor glimmend zelfs en in het midden aan weerskanten prijkte een sierlijke hoofdletter J. ook deze was nieuw voor hem en bewonderend keek hij ernaar.

Het laatste wat ik uit mijn schooltas tevoorschijn haalde was het ezel bordje. Een antiek attribuut uit vervlogen tijden maar heden ten dage nog best goed van pas komend.

Terwijl hij op zijn stoeltje zat mocht hij het aanpakken en met een krijt uit het doosje er de zin "ik ben een domoor" op schrijven. Na te hebben gecontroleerd of dat er ook echt netjes leesbaar op was gezet, begon ik uit te leggen dat hij het de nu komende tijd, voor zich zal hebben staan, om naar te kijken en zo herinnerd te worden aan dat wat hij is.

Mijn tas haalde ik van mijn stoel af en plaatste deze bij een muur op de grond. Mijn stoel tilde ik op en zette deze midden in de ruimte weer neer. De beide linialen en het bat legde ik op armlengte afstand weg zodat ik deze pakken kon als ik eraan toe was zonder dat hij overeind zou hoeven te komen.

Nu was de tijd aangebroken om hem in duidelijke bewoordingen te vertellen over mijn schoot heen plaatst te nemen en het ezel bordje voor hem op de grond neer te zetten. Toen ik mij ervan verzekerd had dat hij goed lag was het tijd om aan te vangen met dat wat hem nu echt te wachten stond.

Hij zou het alles behalve makkelijk krijgen en ik was geenzins van plan hem er op een makkelijke manier vanaf te laten komen.
Het uur daarop volgend werd mijn ruimte gevuld met de nodige auwwwww Juf, ohhhh Juf, het doet zo zeer Juf, auwwww Juf, oeh, ah, aaauuuuuwwwwww, aaaaauuuwwwww, Juffffff en meer van dat soort uitspraken. Tegelijkertijd zonder dat hij het wist zat ik stilletjes in mijzelf te schateren en moest ik toch echt toegeven dat ik genoot van het Tuchtige lesje wat ik aan het geven was en tegelijkertijd kleurde zijn mooi ronde goedgevulde billen van zacht roze naar een mooie dieprood. Het ezeltje keek hem dapper toe leek het wel. En in de diepte naast mijn stoel druppelde zweetdruppeltjes op de grond van een doorgaans zo'n guitige snoet die nu voor mij niet zichtbaar was, alleen het schattige kuifje van zijn haar was dat wel.

Toen ik uiteindelijk vond dat het genoeg geweest was en hem de kans gaf rustig van mijn schoot te glijden op zijn knietjes, trof ik een heel mooi bezweet koppie aan met bewaterde ogen, rode koontjes, zichtbaar aangedaan en opgelucht dat het voorbij was. Hij had het goed gedaan, hij had afgezien, gevochten, gestreden naar beste kunnen en hij had doorstaan wat hem was toegekomen.

Nu was het tijd om even bij te komen van de heftige prestatie die hij zojuist had geleverd. Dus vertelde ik een verrassing voor hem te hebben en zo terug te zijn. Toen ik weer binnenstapte in mijn kamer had ik een ijsje voor hem bij mij. Deze traktatie had hij verdiend. Terwijl hij het ijsje met smaak op aan het snoepen was liet hij vallen nog nooit eerder zo een hard pak slaag van mij te hebben gehad, dat het heel erg veel pijn had gedaan, maar dat hij toch ook wel van Juf houd en ik toch zijn meest favoriete Juf zal blijven.
Wat heb ik toch een lekker joch.

De dagen erna had ik bij regelmaat contact met hem om even te horen hoe het nu met hem is. Via de chat viel hij dan bij mij binnen. Ik vind dat fijn, voor mij is dat ook een belangrijk onderdeel en hij weet dat hij mij daar mag "storen" om even zijn verhaal te kunnen doen, of zomaar.

Uiteindelijk heeft hij iets meer dan twee weken pijnlijk gevoelige billen gehad en dus behoorlijk veel terug kunnen denken aan zijn nablijf avond in mijn kamer.

En ik weet dat hij nu rustig is, maar zal geen moment terughoudend zijn om hem een volgende Disciplinaire les te geven als dat nodig is.

Juf

© Mrs. Jacqueline

 Terug naar TuchtJuf