Een heel weekend in het teken van Venus in Fur,

Buiten de sessies van een “normale” duur om zijn er twee weekenden per jaar inmiddels een traditie.
Weekenden waar wij beide enorm naar uit kunnen zien. Waarin ik nog meer dan anders mijn eigen fantasie kan inzetten om een verrassend, uitdagend, spannend en nog zoveel meer weekend te maken. Een weekend met voor mij de uitgelezen kans te kunnen spelen met tijd(en), onverwachte kleinigheden en een klok die nu eens niet hoeft te tellen maar juist de uitdaging biedt.

Zo ook was dit weekend in aantocht, het stond al maanden in mijn agenda genoteerd. Gaandeweg had ik subtiel mijn gedachten er wel eens over laten gaan. Nooit plan ik vooraf wat te doen, hoe mijzelf te kleden en meer van dat soort dingen. Natuurlijk kan vooraf iets “plannen” of organiseren wel hierbij komen kijken als ik iets buiten mijn studio wil gaan doen. Dan heb ik te maken met andere contacten, geplande avonden of agenda's van anderen. Nu wilde ik van dat alles niets.

Relatief kort voordat dit weekend plaats zou vinden had ik op mijn website nog een tip geplaatst van een theaterstuk genaamd Venus. Nooit kunnen weten dat nou juist het weekend in het teken zou komen te staan van het wereldberoemde (zoals ik het zelf benoem “de Bijbel”) stuk Venus in Fur.


Het betreffende weekend loopt deze keer van donderdag avond tot een zondag begin avond. Omdat de ander deze laatste maanden behoorlijk veel stress voor de kiezen heeft gehad besloot ik eerst maar eens hem op een donderdagavond uit te nodigen voor koffie om even bij te praten. En gelijk te peilen hoe het stressniveau wel of niet aanwezig is. Voor mij belangrijk te weten want stress kan enorm veel invloed hebben op een lichaam en geest en wel degelijk een “tegenspeler” zijn om geducht rekening mee te houden.
Tijdens ons gezellig bijpraten begon hij onverwacht over het theaterstuk wat op mijn site als tip stond, liet weten mij heel graag mee te willen nemen daarnaartoe, en stelde voor te kijken of hij kaarten zou kunnen krijgen. Leuk en ja ik stond daar zeker open voor. Later de avond liet ik hem uit de studio vertrekken met de afspraak om mij de volgende dag om 12,00 uur stipt te bellen (het gaf hem voldoende gelegenheid om uit te vinden/te regelen wat moest). Ik moest ook nog iemand anders grijpen en sprak dan ook met hem af, te wachten met die ander te plannen, totdat ik meer wist.

De volgende ochtend met het opstarten van de computer had ik geen berichtje en was het nog voor de eerder afgesproken bel tijd en dus besloot ik hem te bellen. Verrast nam hij de telefoon aan waarbij het eerste was wat door de hoorn klonk nadat ik mij had kenbaar gemaakt “goedemorgen Meesteres wat een verrassing u belt met een afgeschermd nummer” De toon was hiermee dan ook gelijk gezet een diepe zucht volgde.
De kaarten waren gelukt voor deze vrijdag avond.
Omdat het zijn verrassing voor mij was wilde ik ook dat bij hem laten. En dus mocht hij mij laten weten welke tijd hij bij de studio wilde zijn, of hij mij daar op wilde pikken of ook nog in de studio binnen wilde zijn voorafgaand aan ons vertrek.
Hij gaf aan er om 19,00 uur te zijn en dan moesten we om 19,30 uur vertrekken. Prima. Ook liet hij nog weten onverwacht zaterdag in de middag nog een afspraak te hebben waar hij niet onderuit kon, wat maakte dat juist dat voor mij ook heel goed uitkwam.

Dus een mail naar de ander dat ik die de zaterdag om 15,00 verwachte in de studio.

Gaandeweg de middag bezocht ik mijn kledingkast verschillende keren. Als ik uitga dan zie ik daar heel erg naar uit en vind ik het leuk om daarvoor ook wat extra aandacht aan mijzelf te besteden wat kleding betreft. En nu ik naar dit toneelstuk toe zou gaan wilde ik mij ook kleden in die stijl. In elk geval dingen dragen die hij zou kunnen terugleiden aan/naar het stuk achteraf. Ik heb eerder de film gezien, hij had nog nooit de film gezien ook het boek niet gelezen, dus voor hem zou het een blanco kennismaking worden met het stuk. Aan het einde van de middag heb ik, voor hem geheel onverwacht, nog even hem opgebeld en tijdens het gesprek subtiel tussen neus en lippen door gevraagd “en wat trek jij aan vanavond?”.

De deurbel ging en er stapte een heer binnen met een gespannen vrolijk gezicht. Ik hield hem nog even bezig met wel of geen handschoenen / hoed te gaan dragen en liet hem deze dan ook zien. Ik kreeg een compliment over hoe ik eruit zag. En vertelde hem vervolgens te strippen, zodat hij zijn onderbroek kon wisselen voor zijn eigen lederen slip. En toen hij weer gekleed was had ik zijn eigen halsband in mijn handen. Heerlijk om dan de ogen te zien waarin een blik is van vertwijfeling “meent ze dit nou?” tegelijkertijd “ga ik dat durven?” en “oeh jee spannend”. Terwijl hij zijn hoofd voorover boog zei ik “ vanmiddag vroeg ik je toch nog hoe jij gekleed zou gaan? Dat jij nu een heel lichtkleurig overhemd aan hebt getrokken kan ik niets aan doen” en sloot de halsband om zijn hals vast.
Naar de auto toe gedroeg de heer zich keurig de deuren werden opengehouden, natuurlijk liet hij mij iedere keer voorgaan, begeleide mij met de autodeur en het in en uitstappen. En paste zijn loop tempo keurig aan, aan dat van mij, op weg van waar de auto geparkeerd werd naar het theater. Daar werd mijn jas aangenomen en naar de garderobe gebracht en koffie besteld. Onderweg had ik hem verteld over het stuk Venus in Fur en hoe ontzettend waardevol het zou worden om deze variant ervan nu te kunnen gaan zien.

Had ik dat nou maar niet gedaan.

Het toneelstuk bleek een rampzalige kluchtachtig nietszeggend stuk met sommige handelingen gekopieerd op een bar slechte manier. Wat de wel goed gekopieerde stukken juist daardoor alleen nog maar slechter maakte dan het überhaupt al was. Twee acteurs die weliswaar de tekst uit hun hoofd hebben geleerd maar totaal niet weten wat ze spelen en het daarmee tot een prullenbak stuk vernietigden. De bij lange na niet volle zaal stond aan het einde op om te klappen. Ik nam die moeite niet eens simpelweg omdat ik niet zou weten waarvoor te moeten klappen en mijzelf niet te willen verloochenen iets te doen wat niet gemeend is.

De autorit terug naar de studio spraken we nog over het stuk en verontschuldigde ik mij eigenlijk voor dat wat ik vooraf tegen hem had gezegd, niet wetende toen wat ik nu wist.

In de studio deed ik zijn halsband af en vertrok hij huiswaarts met zijn lederen slip nog aan onder zijn kleding. Hij had het heerlijk gevonden deze te hebben gedragen deze avond en het had een extra spannende touch gegeven vertelde hij.
Vlak voordat ik de deur sloot zei ik ”doe morgen rustig wat jij moet doen, je weet dat ik in de middag ook bezig ben. Ergens aan het einde van de middag zal je telefoon gaan.

Die zaterdag avond zou ergens tussen 21.00-22.30 uur mijn deurbel gaan en dan zou ik open moeten doen om iets aan te kunnen nemen. Dus met dat gegeven in mijn achterhoofd belde ik hem vlak voor 18.00 uur die middag op en vertelde hem om 20.00 uur in de studio te verwachten. Bij binnenkomst gaf ik gelijk de nodige opdrachten (ga de studioruimte in, kleed je uit, leg het grote kussen voor mijn stoel, ga daarop zitten met je halsband in je handen, wacht. Je hebt voor dit alles 5 minuten de gelegenheid). Toen ik op mijn stoel voor hem plaatsnam zei ik “je weet dat mijn bel straks ergens moet gaan, dus in jou voordeel of nadeel wordt de tijd totdat moment ingevuld met het masseren van mijn benen en voeten. Als de bel gaat en ik de ruimte verlaat heb jij gelegenheid jezelf weer aan te kleden”.
Terwijl mijn voeten en benen heerlijk verwend werden en we tegelijkertijd nog even over het toneelstuk die vorige avond spraken, werd ik verrast door een uitspraak van hem. “Meesteres eigenlijk hoop ik dat de bel snel gaat, want dan zou ik u daarna graag mee willen nemen naar mijn huis, om daar samen de film Venus in Fur te kijken (wetende dat ik die DVD bezit).

Bij hem aangekomen nam ik plaats op de bank, stopte hij de DVD in het apparaat om de film te starten en nam plaats op de grond aan mijn voeten. Ik heb tijdens de hele film nog een paar keer naar beneden gekeken waar het zo stil was dat je een speld had kunnen horen vallen. En zag dan een fantastisch gezicht geheel gebiologeerd een film volgen. Ikzelf genoot niet alleen van de film, ook van het zo intieme gevoel van een sub zittend aan mijn voeten. Af en toe gedurende de film voelde ik een hand die mijn enkel aanraakte of even vastgreep. Bij het einde van de film keek hij omhoog liet een diepe zucht en zei spontaan “JA........., dit is iets heel anders,............ zeker niet op geen enkele manier te vergelijken met het stuk van gisterenavond,............ nu snap ik helemaal wat u bedoeld” Tegelijkertijd bevestigde zijn ogen alles op een heel natuurlijke manier.
Tijdens de autorit waarin ik teruggebracht werd hoorde ik nog hoeveel het hem gedaan had, de film met zijn halsband om, in zijn privé te hebben kunnen bekijken, zittend aan mijn voeten. Zo trots was hij.

Even na middernacht werd ik bij de studio afgezet en liet hem achter met de woorden “morgen ergens gaat je telefoon weer”.

Die zondag belde ik hem om 15.30 met de mededeling hem te verwachten om 16.30. Toen hij aankwam liep ik in gewone kleding en vertelde wat klusjes voor hem te hebben. Daarna vertelde ik hem te gaan douchen en dan wederom weer te wachten op het kussen net als de avond ervoor.

Ik had besloten hem nu kennis te laten maken met de vrouw uit de film, maar dan natuurlijk met mijn eigen invulling daarbij.

In de studio teruggekomen tikte ik op zijn schouder, draaide mijn rug naar hem toe, zodat hij mijn korset aan de achterkant kon sluiten. Maakte ik er een bewust moment van om mijn lippen te stiften en draaide mij daarna met mijn gezicht en lijf, naar hem zittend op zijn knieën, toe. Zijn ogen werden gigantisch groot, zijn koontjes acuut rood, er verscheen een grote glimlach en tegelijkertijd ontviel hem een duidelijke WAUW. Waarmee de toon gelijk gezet was, hij zag dezelfde vrouw als in die film de vorige avond.

In de sessie die volgde heb ik bewust nog verschillende details meegenomen uit de film en het psychologische Machtsverschil duidelijk de boventoon laten voeren. Toen hij na de sessie weer was aangekleed, inclusief zijn colbertjasje, nam ik plaats op mijn stoel. En beval hem stuk voor stuk in korte duidelijke opdrachten de ruimte weer in oorspronkelijke staat terug te brengen (kaarsen doven, gebruikt materiaal opruimen/terughangen, takelpunt weer te veranderen naar hoe hij was, kussen aan de kant te zetten, enz).

En terwijl hij daarmee bezig was hoorde ik heel zacht ontglippen “de butler” Ja ook dat was nog een stukje uit de film.

Na mij bedankt te hebben vertrok een heel gelukkige heer uit mijn studio huiswaarts.
Met een beleving om nooit te vergeten en een super mooie blijvende herinnering rijker.

En dat laatste geldt zeker niet alleen voor hem.

© Mrs. Jacqueline

Lees ook mijn verslag van de film zelf: http://www.mrs-jacqueline.nl/memorie-lane/venus-in-furs-de-film

 Terug naar Buitenspel/Locatie