De Bliksem Getemd

Ik voel handen over mijn lichaam gaan, touwen worden gespannen om mijn borst, armen, benen, voeten. Langzaam word ik vastgemaakt aan het stalen hekwerk aan weerszijden van het bed. Uw plan wordt nauwkeurig ten uitvoer gebracht. Tevoren heb ik me moeten uitkleden voor de Meesteres: schoenen uit, t-shirt uit, broek uit en sokken ook, want mannen die hun sokken aanhouden tijdens seks daar moet de Meesteres niks van hebben, grapt ze. Mijn onderbroek mag nog wel aan blijven. En zo moest ik gaan liggen op het bed, met het rugdeel iets omhoog. Er gaat een golf van opwinding door me heen. Wanneer de touwen om mijn dijen worden geslagen en aangespannen, ben ik me er plotseling van bewust dat nu echt gebeurt waar ik al zo ontzettend lang over fantaseer en naar hunker. Gevoelens die zo’n belangrijk onderdeel van mijn leven zijn, maar die ik altijd heb onderdrukt omdat ze me voorkwamen als raar en in strijd met belangrijke waarden die ik heb meegekregen, zoals persoonlijke vrijheid en gelijkwaardigheid. Ik weet nu dat die oordelen helemaal niet kloppen.

Al als jonge jongen van ongeveer 8, 9 jaar was ik bovenmatig geïnteresseerd in vastgebonden of opgesloten worden, en dit probeerde ik te beleven door mezelf stiekem op mijn kamer vast te binden, in mijn blootje, want dat vond ik extra fijn en opwindend. Dit soort fantasieën en pogingen om daar iets van met mezelf te beleven heb ik sindsdien altijd gehad, en nu pas, bijna aan het eind van het vierde decennium van mijn leven, heb ik de stap aangedurfd om een meesteres, Meesteres Jacqueline, te benaderen om te vragen of ze mij wil ontvangen om mij mijn diep gekoesterde fantasieën echt te laten beleven. De zorgvuldigheid en persoonsgerichtheid die uit haar website blijken zijn belangrijk voor me, en haar bereidheid om mij een bdsm-ervaring ‘op maat’ te geven bevestigde mijn indruk dat Zij uit een bijzonder hout gesneden is. Bovendien voelde ik bij ons eerste contact, waarbij de Meesteres mij in haar studio ontving, een persoonlijke ‘klik'.

Dan, als ik daar zo op bed lig, bijna verdwijnend in het voor mij nieuwe en ongelofelijk heerlijke gevoel van vervulling en overgave, word ik plots opgeschrikt uit mijn trip: scherpe nagels krassen kriskras over mijn borst en buik. “Het is niet de bedoeling dat je een beetje gaat wegdromen he!!”, zegt de Meesteres, die ongetwijfeld de on onderdrukbare glimlach op mijn gezicht en andere tekenen van genot heeft gezien. Mijn zintuigen, horen en voelen staan op scherp want ik ben geblinddoekt. Als gevolg daarvan zie ik niets aankomen, en soms is dat maar beter ook. Door de schrik en door mijn gevoeligheid kronkel ik weg onder de nagels, voor zover de touwen het toelaten tenminste. Ik zit goed vast, dat is duidelijk. Als de bondage klaar is worden ook mijn benen met iets scherps geprikkeld en dan gaat de beweging weer naar boven over mijn schouders. Ik word geslagen met een soort kwast, wat voelt als een regen van hagelsteentjes. De slag lijkt vrij zacht maar het voelt toch best pijnlijk. De Meesteres is mij duidelijk aan het uittesten: waar zitten de gevoeligste plekjes... onder mijn voeten bijvoorbeeld, mijn buik en zij, en mijn tepels, als je erin knijpt. Vervolgens lijkt er even niets te gebeuren, ik kom tot rust, maar dan volkomen onverwacht valt er iets op mijn buik en een fractie van een seconde later voel ik dat het loeiheet is. “Wat is dááááátt!!!!” roep ik uit. En dan realiseer ik me dat het gesmolten kaarsvet moet zijn, en dat U dus een kaars boven mijn lichaam houdt waarvan U zo’n verschrikkelijk hete druppel kan laten vallen, waar en wanneer U maar wilt. Ik mag het best zien, zegt U, dan kan ik toekijken hoe mooi het kaarsvet op mijn borst valt en stolt. Dit brengt me in een stressvolle onzekerheid, want wat is erger: plotseling overvallen worden door iets pijnlijks, waarna die pijn weer snel weg is, of het zien aankomen en je erop kunnen voorbereiden dat het komt en waar het komt, wetend dat je er niets tegen kunt doen. Ik wil graag mijn blinddoek omhouden, besluit ik, en gelukkig vindt U dat goed. Nu mag ik heel hard uitblazen van de Meesteres. ‘Gelukkig!’, denk ik, in de veronderstelling dat ik de kaars mag uitblazen en dat de pijniging ten einde is. Ze telt voor me af: 3, 2, 1 pfffffff! Ik schrik me rot als ik op nul een hele hete plens kaarsvet op mijn borst voel. “Maar, maar ik dacht, ik dacht dat u bedoelde....” stamel ik nog, maar ik zie snel in dat ik me flink heb laten beetnemen en dat ik de Meesteres maar beter kan laten zien dat ik weliswaar een beetje een sukkel ben, maar wel tegen mijn verlies kan. Twintig druppels moeten er afgeteld worden. Dit is voor mij een huiveringwekkend vooruitzicht, maar U vindt dat ik overdrijf, want die hete druppel is zo snel weer afgekoeld. Het is steeds duidelijker hoe machteloos ik ben onder uw handen. Ik krijg soms keuzes, maar alle opties leiden ertoe dat ik me moet onderwerpen aan uw plannen en ingevingen. Aftellen dan maar. Mijn hele borst en buik moeten eraan geloven. Af en toe pauzeert U met druppelen, wat bepaald geen ontspannende momenten zijn, want U zegt dat we dan wachten op het smelten van nieuw kaarsvet. Elk spettertje tel ik hardop af, en als ik een keer niet zeker weet of ik echt een druppeltje voel, komt mijn aarzeling mij op forse kritiek te staan. Mijn vermogen om te tellen wordt betwijfeld. Ik vrees het ergste, namelijk dat ik opnieuw moet beginnen bij twintig. Gelukkig is de Meesteres nu mild en mag ik doortellen tot nul.
Dan gaat de blinddoek af zodat ik kan zien wat een ‘mooi corsetje’ van kaarsvet ik op mijn borst heb. Ik heb geluk, zegt de Meesteres, dat ik geen borsthaar heb, want straks moet het vet eraf gekrabd worden, en dan kun je maar beter een gladde huid hebben. De Meesteres wil nu iets feestelijks gaan beginnen met mij. Ze haalt uit de andere kamer een soort stafje met zilveren slierten tevoorschijn wat er inderdaad vrolijk uitziet. Wat mij wel zorgen baart zijn de andere voorbereidingen: er wordt een stekker in het stopcontact gestoken en electrische bedrading aangelegd. Ik schrik, word een beetje bang en uit mijn zorgen: “U gaat mij toch geen electrische schokken geven?!!” vraag ik hulpeloos. Nu stel ik U zeer teleur. Zo’n suffe reactie terwijl U zoiets feestelijks brengt. Ik schaam me een beetje voor mijn vraag en probeer me te vermannen terwijl ik met angstige ogen toekijk hoe U de draden bevestigt. Mijn vrees voor de slierten blijkt overdreven want de prikkelingen zijn heel licht als ze over mijn lichaam gaan. Dan komt U met andere electrische attributen, waaronder een houder waarin u een glazen bol monteert. Ik ben opnieuw bang als U het apparaat vlakbij mijn huid brengt. Als ik wegkijk krijg ik een berisping: Je moet wel kijken!!! Want de lichtflitsjes die met de ontladingen gepaard gaan -een soort paarse minibliksems in de bol- zijn juist zo mooi! En inderdaad, het ziet er magisch uit en U geniet er zichtbaar van. U speelt met de knoppen en met mijn gevoelens. Ik ben helemaal machteloos en weerloos voor u. De tegenstellingen werken bedwelmend op mijn gedachten: angstige dingen wekken verlangens en lustgevoelens op, afkeer gaat gepaard met verwondering over de mooie lichtverschijnselen, en pijnlijke prikkels voelen soms goed. In volle overgave verdampen alle tegenstellingen. Ik zink weg in dit gevoel en overwin daarmee mijn angst.
Als grotere en spits toelopende bollen worden opgeschroefd worden de schokken heviger. Toch is deze pijn niet erg omdat ik ze van U mag ontvangen. Voor het eerst krijg ik nu een prikkel door mijn onderbroek heen, op een van mijn ballen. Stiekem hoopte ik al dat U helemaal beslag op mij zou leggen, ook op mijn intiemste delen. Het bliksemt paars op mijn witte ondergoed, de kamer is verduisterd om het goed te kunnen zien. U zegt spotttend niet precies te weten waar u bezig bent omdat ik dat broekje immers aanheb. U morst wat water op het textiel zodat de stroom nog beter geleid wordt. Om een en ander toch beter te kunnen zien, trekt U mijn onderbroek een stukje naar beneden. Ik kijk mee. De Meesteres zet de electrische bol rechtstreeks op mijn kleine en begint die flink te prikkelen. Op en neer in toenemende sterkte. En dan weer op mijn ballen. Tsjak!! Auw! Maar ook: ‘Oooh wat opwindend en lekker!!’ Dat laatste zeg ik niet, maar de Meesteres heeft dat vast wel door. Hemelse pijn. Dit is zooo wat ik wil.
Dan zijn de twee uur voorbij, toch iets sneller dan ik wou. Een zoet verlangen naar ‘meer’ en ‘verder’ blijft hangen, maar dat is een goed teken, weet ik. Ik word losgemaakt en mag de Meesteres bedanken. Vantevoren heb ik al bedacht hoe ik dit wil doen: ik leg een klaarliggend opgevouwen dekentje op de grond voor de plek waar de Meesteres zit. Ik kniel daarop en vraag de Meesteres toestemming om haar voeten te mogen kussen. Dit wordt mij gegund en ik ga voorover op mijn ellebogen, leg mijn onderarmen om haar voeten, één voor één, heen, en kus ze aan alle kanten, langdurig en met volkomen, nederige overgave aan haar Meesterlijke superioriteit. Ik heb mijn plek gevonden. Het voelt zeer goed en als een geschenk dat ik zo, vanuit mijn natuurlijke onderdanige positie mijn dank en bewondering aan Haar mag uiten. Als ik weer moet opstaan, een hele inspanning voor mij, gaat dit nogal klunzig maar U vindt dit niet erg. Ik mag er zelfs Uw knie bij gebruiken. U zegt dat ik U voortaan altijd zo, op die manier, moet bedanken (waaruit ik voorzichtig opmaak dat U bereid bent met mij verder te gaan). Ook zegt U trots op me te zijn, wat ik graag hoor. Ik heb in de korte periode dat ik U mag zien al heel wat fouten en stommiteitjes gemaakt en telkens weer heeft U me dat niet te zwaar aangerekend.

Belangrijker is dat ik in de twee sessies bij U heel mooie dingen heb geleerd. Over vertrouwen bijvoorbeeld. En dat je soms een gewaagde stap ver buiten de gebaande paden moet durven zetten om iets van jezelf tot uitdrukking te brengen en zodoende een droom te verwezenlijken. Volledige overgave betekent voor mij ook volledig accepteren wie je bent. En dat gevoel is het beste gevoel wat ik althans ken.


s’je


Terug naar Buitenspel/Locatie.