Medische keuring anno 1950

De foto’s genomen tijdens deze sessie zijn gemaakt en geplaatst met toestemming van deze persoon. Zoals dat altijd alleen DAN gebeurd.

Medische keuring anno 1950

Deze keer had mrs Jacqueline een medische keuring in petto voor mij. Een laatste keuring om te worden toegelaten tot een elitecorps van het leger … volgende de standaarden van 1950 wel te verstaan! En zoals wellicht bekend hadden woorden als gezag en respect nog betekenis in die tijd. Voor de goede orde maakte de keuringsarts meteen duidelijk dat ze van mij niet anders verwachtte. Commentaar op de wijze waarop het lichamelijk onderzoek werd verricht, of andere ongevraagde opmerkingen vielen daarbij onder de categorie ‘fout gedrag’. Een klap in m’n gezicht bij een eerste loslippigheid van mijn kant onderstreepte dat dit geen loze mededeling was geweest. Mijn spontane reactie dat dit toch geen manier van doen is, ook niet voor een keuringsarts, kwam mij meteen op een pets op de andere wang te staan. Ik kon maar beter héél snel mijn lesje leren.

Maar ja, wat zeg je dan, als na uitvoerige inspectie van hoofd, gehoorgangen, ogen, nagels en navel, ook de sportslip naar beneden moet, op dat mevrouw de dokter datgene, dat normaal gesproken aan het vrouwelijk oog onttrokken blijft, ook kan inspecteren? Dan laat je toch minstens een protest horen, om te laten weten dat je toch recht op privacy hebt. Fout, fout, fout natuurlijk: ik had beter moeten weten. En omdat ik zo hardleers was moest dat broekje voorlopig ook maar even ter hoogte van m’n knieen blijven. Zo kon de dokter eerst eens goed m’n billen keuren, hetgeen een goedkeurende ‘hmm’ opleverde.
Ik dacht nog even dat ik het eerste compliment van de middag had gekregen, maar een flinke pets op m’n ontblote achterwerk maakte duidelijk dat de dokter een nieuwe manier had gevonden om met mij te communiceren. Vooroverbuigen moest ik nu, over een behandeltafel, zodat mijn billen goed naar achteren staken. Ze vormden een mooi doelwit voor de dokter, die behalve over ‘helende handen’ ook over een fraaie lederen riem bleek te beschikken. Of dit soms de laatste mode was, heb ik maar niet gevraagd. Ik had het kennelijk al bij haar verbruid, en moest het maar niet erger maken dan het al was. Elke foute opmerking die ik nu nog maakte kwam mij op 10 slagen met de riem te staan, die ik zelf moest tellen, en als ik er een oversloeg (hetgeen meermalen gebeurde) dan betekende dat weer 10 extra.

Vergiste ik mij, of vond de dokter het eigenlijk helemaal niet zo erg dat ik zo hardleers was? Opmerkingen als “ik heb zonodig de hele middag de tijd hoor”, en de belofte om mijn billen net zo rood te maken als mijn broekje leken daarvan te getuigen. “Had ik die ochtend maar een wit onderbroekje aangetrokken” verzuchtte ik nog. Maar gedane zaken nemen geen keer, en de dokter een beetje kennende zou zij haar belofte helemaal nakomen. Een snelle opeen-volging van klappen met haar hand (die harder aanvoelde dan de riem!) zorgde daar wel voor. Mijn billen gloeiden nu helemaal, wat een heerlijk gevoel was (zolang je er niet op ging zitten). Maar zorgzaam als de dokter was, had ze hier ook weer een middeltje tegen: een verkoelende spray, waar alcohol in zat, gaf een verrassend effect. Bij sommige mensen schijnt dat te bijten, maar bij mij voelde het héél plezierig. Omdat ik er zichtbaar van genoot, kon de dokter het niet nalaten om mij nog even op de getroffen plek te kietelen, waar ik dan juist weer heel slecht tegen kon ;).
En toen zat de keuring erop … ik had hem ‘met goed gevolg’ doorstaan. Misschien was ik wel de meest hardleerse kandidaat geweest. Maar ja, op een bepaalde manier dan toch weer een “schoolvoorbeeld”. Misschien dat daarom wel na afloop van de sessie, nog wat foto’s mocht nemen van het resultaat van de keuring ;)

sl. m.

Terug naar Ervaringen/Beleving